Geen prins zijn en toch in een kasteel wonen ?

Geen fils à papa zijn en toch in een reusachtig studentenkot resideren?

Het toverwoord dat deze sprookjes mogelijk maakt: leegstandsbeheer. Prachtige, verlaten panden zoeken een ‘baasje’ om op hen te letten. Huurprijs: nul euro.

FraukeJoossen. Foto’s: Marco Mertens

HENDRIK (27), doet een specialisatiejaar klimaat en weer. Hij woont samen met zijn vrouw in een kasteelvilla in Sint-Denijs-Westrem.

“Mijn vrouw en ik leefden als student in een studiootje van veertig m². Na twee jaar waren we op zoek naar een ruimere woning, maar dat we zo groot zouden gaan wonen, had ik natuurlijk niet verwacht. Ik had via een vriend al gehoord van leegstandsbeheer, waarmee je heel goedkoop kunt wonen op de meest fantastische plekken. Misschien maar goed ook, want anders had ik nooit de advertentie geloofd die ik vond. Intussen wonen we hier sinds juni vorig jaar. Hoelang we mogen wonen weten we niet zeker. In principe is de opzegtermijn drie weken. Dat is kort, maar niet onoverkomelijk. Als we hier uitmoeten, zoeken we gewoon iets ander, kruipen we desnoods weer even op een studio, en kunnen we bij onze ouders terecht. Dus ja, het is een berekend risico. Maar als je weet wat we ervoor terugkrijgen, is het een risico dat we heel graag nemen. Het uitzicht hier is onbetaalbaar, de ruimtes gigantisch. Ooit heeft hier een barones gewoond. Het wapenschild staat nog op de open haard. Zo’n hui met zo’n tuin op zo’n locatie kunnen wij nooit zelf betalen en nu krijgen we het bijna gratis. Da’s toch prachtig.

In het begin was het hier wat inproviseren, het is niet zo dat je in een kant en klaar appartement terecht komt. Maar een wastafel en een douche hadden de mensen van Interim Vastgoedbeheer al geregeld en de keuken hebben we zelf gezet. Mijn vrouw voelde zich in het begin niet helemaal veilig. Het is ook een heel groot huis en uiteindelijk wonen we hier om het te “beschermen”. Maar intussen is dat al veel beter. Als hier iemand binnenkomt, heb je het echt wel gemerkt.

De eerste richtlijn was dat we negen maand zouden kunnen blijven, tot maart zou dat zijn. Het lijkt langer te gaan duren. Af en toe komen er mensen kijken, eventuele kopers. Je weet dat de kans erin zit en wat er dan met het pand gebeurd, weet ik niet. Ik weet alleen dat we het héél erg zullen missen als we weg moeten. We genieten elke dag opnieuw, beseffen maar al te goed dat we gelukzakken zijn. Hier kunnen leven, das een beetje als een lot uit de loterij winnen.”

CARL ( 21), is student internationaal toerisme en vrijetijdsmanagement. Hij woont in het copernicusgebouw in Antwerpen, het voormalige VAC (Vlaams Administratief Centrum).

“ Ik woon in Nederland, maar doe voor mijn studie drie buitnelandse stages. De eerste maanden waren in Spanje, de laatste hier in Antwerpen. Ik zou samen met een vriend een appartementje huren, maar drie weken voor we naar Antwerpenkwamen ging dat opeens niet door. Ik zat dus met een serieus probleem en begon als een gek op interenet naar een ander kot te zoeken. Zo kwam ik bij een advertentie van Interim Vastgoedbeheer terecht. Ik legde mijn situatie uit en de zaak was eigenlijk meteen beklonken. Nu woon ik hier in drie ruimtes op het gelijkvloers. Het leukste is natuurlijk dat je zo goedkoop kunt wonen. Maar dat ik vlakbij het Centraal station woon, zo centraal en zo groot, dat zijn allemaal bonussen.

In het begin vond ik het hier wel wat eng. Mijn broer was een keer op bezoek en we gingen in de parkeergarage kijken. Die is zo immens, daar wordt je stil van. Dan lag ik daar ’s nachts toch wel aan te denken. Ik heb wel buren in het gebouw, maar de dichtsbijzijnste zit op driehonderd meter, dat geeft ook niet meteen een veilig gevoel. En toen ik op een nacht iemand met een doos zag sleuren, kreeg ik het even helemaal benauwd. Het bleek een nieuwe bewoner te zijn die nog wat verhuisde… Maar ik denk niet dat dieven het heir interessant vinden. Het staat helemaal leeg,  er valt niks te halen. Intussen voel ik me hier wel op mijn gemak en geniet ik van de tijd dat ik hier ben. Het blijft een verouderd gebouw natuurlijk, je moet hier niet komen voor groten luxe. Ooit was dit een gebouw van de overheid, en ook al is alles weg, het is wel duidelijk dat hier ooit heel veel mensen hebben gewerkt. Ik woon in de VIP-vergaderzaal, mijn keuken is een oude EHBO-post. Da’s toch leuk om zo te wonen. Mijn broer, die in Nederland woont, huurt ook op deze manier, in Rotterdam. Zo goedkoop wonen op toplocaties en met een zee van ruimte, dat is super. Het gebouw staat al even leeg, dus ik duim dat ik mijn stage hier gewoon kan uitdoen.”

JONAS (22) is productiemedewerker bij een productiehuis. Carolien (21) is studente sociaal werk en Vincent (28) is leerkracht in het buitengewoon onderwijs. Zij zijn drie van de acht bewoners van het voormalige postsorteercentrum in Berchem.

Jonas: “De hoofdreden om via dit systeem te wonen is natuurlijk het geld dat je ermee uitspaart, doordat je alleen de onkosten betaalt. Maar het idealisme erachter en de exclusieve manier van wonen zijn zeker leuke extra’s. Ik wil op deze manier wel een hele tijd doorgaan. Ik woon nu op 126 m², we zijn met z’n achten en hebben best wel een leuke band samen. Mijn medebewoners zijn anders dan gewone buren, ze lijken meer op huisgenoten. Deze manier van huren en verhuren is nog niet zo bekend in België, maar van mij mag het veel meer ruchtbaarheid krijgen. Dan komen er immers ook veel meer projecten bij, en kan ik op deze manier blijven wonen.  Je hebt weinig zekerheid, het kan snel afgelopen zijn, maar dat maakt het natuurlijk ook avontuurlijk. En zolang het duurt, zit ik wel in een droompand.”

Carolien: “Midden in het jaar raakte het uit met mijn vriend en moest ik iets anders zoeken om te wonen. Niet simpel, maar toen hoorde ik via een vriend die hier woonde, dat hier nog twee plekjes vrij waren. Ik heb meteen gebeld, er was er nog eentje over en dat was voor mij. Ik heb geluk gehad, want dit helpt me perfect mijn schooljaar te overbruggen.”

Vincent: “Ik had al eens gehoord van Interim Vastgoedbeheer en een mailtje gestuurd. Intussen vond ik een appartement, dat ik samen met een vriend zou huren. De dag voor ik de huurovereenkomst voor een appartement zou gaan tekenen, kreeg ik telefoon van Interim Vastgoedbeheer: of ik het postsorteercentrum zag zitten als nieuwe woonst? Uit nieuwsgierigheid ben ik gaan kijken en ik vond het meteen fantastisch. “ Heb je genoeg luxe?” vragen mensen soms. Maar luxe wat is dat? Voor mij is dat ruimte, verwarming, water en elektriciteit, leuke mensen om me heen, creativiteit die stroomt en vooral dit unieke avontuur mogen beleven. Ik heb het hier gewoon allemaal. En ja, voor mijn afwas moet ik in de badkamer zijn, maar daar heb ik m’n vaatwasser gezet, dus dat probleem is ook opgelost. In de toekomst wil ik, samen met mijn vriendin, een huis kopen of bouwen. Dus ik hoop dat ik hier een tijdje kan blijven zodat ik goed kan sparen. Mijn buikgevoel zegt me dat dat gaat lukken.”

Naomi (21) is studente verpleegkunde. Ze woont in een voormalig schoolgebouw in het Gentse.

“ Ik ben vrij toevallig terechtgekomen bij Interim Vastgoedbeheer, toen ik op zoek was naar een kot in Gent. Mijn vader heeft het gevonden via kapaza. Ik heb het me nog niet beklaagd. Ik betaal eigenlijk geen huur, alleen verwarming, water ne elektriciteit en ik woon in een immens gebouw. Ik heb drie ruimtes op de vijfde verdieping gekregen. Die moest je zelf helemaal inrichten, tot een electrisch kookvuur toe. Het is hier netjes en leeg, het is niet alsof de schoolbanken er nog staan ofzo.

Hiervoor woonde ik in het oude gerechtsgebouw en dat was qua ligging wel een stuk beter. In het vorige gebouw waren we met z’n vieren, er zaten ook mensen bij die al aan het werk waren. Dan is het helemaal fantastisch natuurlijk: geld verdienen en geld opzij kunnen zetten iedere maand. Ideaal om je leven op eigen benen te beginnen.

Of ik niet bang ben, in zo’n groot, leeg gebouw? Nee, er zitten overal sloten op, er hangt ook een bord van Interim Vastgoedbeheer aan het gebouw, krakers weten dus dat het niet leeg staat. Ik heb nog één buurman, maar die zie ik niet zo vaak. In zo’n groot gebouw kom je elkaar niet zo makkelijk tegen. Als ik de mensen over mijn “kot” vertel, willen ze altijd komen kijken. Iedereen is nieuwsgierig en super enthousiast. Het is leuk op in de school te wonen waar je ooit zelf nog les volgde.

Leegstandsbeheer, voor wie? Victor Plattel, zaakvoerder van Interim Vastgoedbeheer.

“We richten ons vooral op jonge mensen, met een beetje zin voor avontuur. Je moet flexibel zijn omdat je soms op korte tijd weer weg moet. Gemiddeld kunnen mensen anderhalf jaar op een plek blijven. In Nederland hebben we een gebouw al negen jaar in ons beheer, maar je weet het nooit. Daarom weigeren we ook mensen met inwonende kinderen, omdat die veel meer nood hebben aan vastheid. In Nederland hebben we intussen bijna duizend gebouwen in beheer, in België zitten we aan negentien.” 

Source: “Goedele Magazine”  februari 2010